آلیسوم Alyssum

آدم وقتی با "من واقعی " اش کنار میاد و با خودش مهربون میشه تازه شروع میکنه نرم نرمک به دوست داشتن خودش و تازه میفهمه که با آن "منِ ایده آل" و آن منِ خیالی که از خودش برای خودش ساخته بوده و دیگران برایش دست میزدند و هورا می کشیدند چه کلاه گشادی به سرش رفته و چه ظلمی به خودش کرده . تازه میفهمه که منِ ایده آل چیزی نبوده جز جلب رضایت دیگران و هماهنگ کردن خود با معیارها و پسند ها و الگوهای دیگران. تازه میفهمه که چه فرصت های خوبی را برای بنای یک زندگی دلخواه و لمس عینی لحظه ها از دست داده و به جای لذت بردن از بودنِ خود همه اش مراقب اون آدمک دروغین توی ویترین شیشه ای بوده که یه وقت سنگ نخوره. آدم وقتی به من واقعی اش پی میبره تازه میفهمه که کجا باید قرار بگیره که پرده نقاشی دنیا را تکمیل کنه .
....

گل آلیسوم Alyssum بچه جزایر قناری و اطراف مدیترانه است ، قد و قامتش بیست یا سی سانت بیشتر نیست اما خوب میتواند جاهای خالی باغچه را پر بکند یا از گلدانی آویزان شود ، هم آفتاب دوست و هم مقاوم به سرماست ، از اوایل بهار تا اواخر پاییز میتواند گل بدهد ، کم توقع و سرکش و چموش است طوری که اینور حیاط می کاری اش سال دیگه اونور حیاط در میاد ، به رنگهای سفید و زرد و صورتی و بنفش ، به قدری دلفریب که ترجیح میدهی تا هست از اندوه و غصه حرفی نزنی ، بو و عطرش زنبورهای عسل را سرمست میکند. 

ماری گلد Marigold

روزی از یه هزارپا پرسیدند وقتی که میخواد راه بره اول کدوم پاشو برمیداره میذاره ، هزارپا نگاه به پاهاش کرد و رفت توی فکر و بعدش دیگه نتونست راه بره.
امروز هم یکی خیلی جدی از من پرسید که " تو وقتی حوصله ات سر میره چه میکنی" !؟
از ظهر فقط نشستم دارم فکر میکنم که حوصله سر میره یعنی چی!؟
---

گل آفتابگردان در آغوش گلهای ماری گلد.

ماری گلد همان "گل جعفری" مدل آفریقایی هست که قدیما در ایران بعضیها برگاشو توی آش می ریختند، بوی و عطر بسیار تندی داره. جالب است که ماری گلد و آفتابگردان هر دو از یک خانواده اند.

Kovacs کچل دوست داشتنی


مدتی ست عاشق این دختر کچل دوست داشتنی هلندی شده ام و قدم به قدم و وجب به وجب دنبالش میرم و اجرا هاشو گوش میدم و تردید ندارم که یکی از مشهورترین و موفق ترین های موسیقی خواهد شد. الان هم با اینکه سه چهار سال بیشتر نیست میخونه هوادار میلیونی داره ولی برای این صدای ماده گرگی و این ریتم های جازی و این شعرهای خود دوستی که روز بروز هم هوادارای زیادی در دنیا پیدا میکنند حقشه یه میلیارد هواخواه داشته باشه.
کاش در دوران نوجوانی و جوانی ما هم از این شعرها و از این خواننده ها بود، بودند ولی خیلی کم ، آن هم بیشتر بین خارجی ها که من و امثال من فقط آهنگ هاشونو گوش می کردیم و چیزی از شعر نمیفهمیدیم . دوران ما با گریه زاری های موسیقی سنتی و شعرها و آوازهای مهرطلبانه و غمگسارانه موسیقی پاپ گذشت که حسابی اعتماد به نفس مان را مچاله می کردند و ذهنمان را سرویس و ما فقط می فهمیدیم که شعر و موسیقی یعنی که معشوق تنهات بذاره و تو به پری بغلت مامانو تا صبح گریه کنی!
...
یکی از اجراهای "کواکس" به نام "شیطانی که میشناسی" روی فیلمی از داستان آگاتا کریستی به اسم "مصیب های بیگناهی" گذاشته شده ، خیلی خوب میشد اگر در فیلمهای جیمز باند هم ازش استفاده میشد. به نظرم بعضی از کارهایش شبیه کارهای "امی هاوس" است، امی چند سال پیش تقریبا همسن شارون بود که از دست رفت، امیدوارم ایشون حداقل تا وقتی من زنده ام باشند و بخوانند!
من بهش میگم کچل دوست داشتنی چون توی صفحه فیسبوک اش همینو نوشتم لایکم کرد ، شما بهش نگین زشته!





ایشینانتوس

اسکینانتوس یا ایشینانتوس
میگن گلها و گیاهان حس ندارن اما من به بعضی هاشون که میرسم احساس میکنم با نگاهشون میخوان یه چیزایی به من بگن ، بخصوص این گلهای گیاه "اسکینانتوس" که عین سه کله پوک از گلدان آویزانند و هر وقت من دنیا را جدی میگیرم هِرهِر و کِرکِر  به من میخندن !




پورتولاکا Portulaca


خارجی ها بهش میگن پورتُلاکا Portulaca ، فروتنی و زیبایی اش کم نظیر است ، آفتاب دوست است و چه در باغچه و چه در گلدان همیشه لبخند به لب دارد و به راحتی رشد میکند و تکثیر میشود و به تنهایی قادر است تمام تابستان ات را رنگین کند. میگن بچه امریکای لاتین است و از آرژانتین آمده ، شاید "چگوارا" هم وقتی داشته خشاب تفنگ اش را عوض میکرده دیده باشدش . ایرانی ها بهش میگن " گل ناز آفتابی" .
قدیما که هنوز گرچه "غم بود اما کم بود" چند ترانه و آهنگ هم ساخته بودند که توش گل ناز بود ، ستار بود یا هایده یادم نیست ، مال اون وقتا بود که این همه خشم نبود و معشوق هنوز گل ناز بود !