کمالگرایی

ما همه کم و بیش دچار کمالگرایی Perfectionism هستیم و شاید علت اصلی اش این باشد که در کودکی به ما یاد میدهند و بعدها به ما تحمیل میکنند که معیارهای مقبولیتمان رای و نظر و داوری دیگران باشد و بهایی که دیگران به توانایی و کارآیی ما میدهند با ارزشتر از رضایت و علاقه درونی خودمان است.
این دیگران میتوانند شامل همه موارد خارجی (عینی و ذهنی) باشند از پدر و مادر و خاله و عمو و مدرسه و در و همسایه گرفته تا خدا و آرمانها و هنجارهای اجتماعی و باورها و غیره.
به ما یاد میدهند که پرفکت و کامل باشیم تا رضایت دیگران را جلب کنیم (به ما یاد نمیدهند که ریاضیات را خوب درک کنیم به ما یاد میدهند که نمره بیست بگیریم) به ما یاد میدهند که رضایت دیگران پر اهمیت تر از رضایت درونی خودمان است (خودمان را طوری نشان دهیم که دیگران خوششان بیاید) حرف دل خودمان را نزنیم حرفی را بزنیم که دیگران را متوجه دل ما بکند ، یاد میگیریم که آدمهای موفق آدمهایی هستند که حتما یک پیشوند حاج آقا یا دکتر یا استاد و مهندس در اسمشان دارند یاد نمیگیریم که یک مکانیک یا یک کشاورز هم میتواند آدم خوشبخت و موفقی باشد ، یاد میگیریم که هدف از زندگی رسیدن به اوج است وهر چه تلاش کنیم باز ناقص و ناکافی هستیم بقول عرفا ما ذره ایی بیش نیستیم که همان ذره هم نیستیم .
همه اینها باعث میشوند که در نهایت و درعمل ترس از اشتباه ، ترس از شکست ، ترس از ناکافی بودن ، ترس از زیباتر نبودن و ترس از بی توجهی دیگران یا مانع ایجاد هر نوع حرکت و خلاقیتی شوند یا چنان وسواس در کار و رفتار و تولید خود پیدا کنیم که از بقیه امورات غافل شویم ، همه اینها در کودکی به ما تزریق میشوند و بعدها با فراموش کردن عامل خارجی (رضایت دیگران) بدون اینکه متوجه علت و ریشه آنها باشیم ناخودآگاه خود را آدمی حس میکنم که هیچوقت هیچ چیز برایش کافی نیست  و بجای فکر کردن به موفقیت به کامل بودن و بی نقص بودن فکر میکند !

Perfeito    -     Mauricio Bartok