آخرین قهوه در پرتوریا

از وقتی که فیلم مستند "David Adams" به اسم The People of the Flame را دیدم دوست دارم آنرا کپی کنم و بین مردم اینجا و بخصوص کسانی که منو میشناسن پخش کنم. فکر کنم براشون جالب باشه چون این فیلم ترکیبی است از ایران امروز و گذشته ، تشابهاتی که صدها سال است در تاریخ مردم ایران دیده میشه و همچنان تناقضات فرهنگی که مردم با آن کنار آمده اند.
فکر میکنم با دیدن این فیلم خیلی ها مشتاق خواهند شد که ایران و مردم اش را از نزدیک ببینند و اینکه واقعا " پندار نیک گفتار نیک کردار نیک" عملا در رفتار ما ایرانی ها  چطور دیده میشه.
همکارای سیاهپوستم وقتی شنیدند که میخوام برم ایران خیلی ذوق کرده بودند و آرزو میکردند که با من بیایند توی دلم گفتم : باشه حالا که اصرار دارین ، بیاین. حرفی نیس ، من که فقط میرم زادگاهمو ببینم و توی کوچه پس کوچه های کودکی هایم چرخی بزنمو و بگردم، شما هم بیاین ، ولی موندم که توی ایام نوروز اگه یه وقت چشمتون افتاد به عمو نوروز و حاجی فیروز چه حالی پیدا میکنین یا اونا چه حالی پیدا میکنن!
از حالا گفته باشم حساب من جداس ، این چیزا اصلا به من ربط نداره ، اگه ربط داشت که پا نمیشدم بیام افریقا ، توی همون ولایتمون میموندم ... بابا به مولا ما مردم ایران نژاد پرست نیستیم ، ما اصلا هیچی نیستیم ، اصلا خودمونم نمیدونیم چی هستیم و چی نیستیم ، منم به مولا فلسفه و حکمت عمو نوروز و حاجی فیروز را نمیدونم ، اینکه دو نفر خودشونو شبیه سیاها بکنن و دایره و دنبک بگیرن تو دستشون و شکلک در بیارن و گدایی کنند و مردم رو بخندونن ، از کجا اومده و چی بوده و چی شده نمیدونم!
خدایا کمک کن یه وقت آبرومون پیش اینا نره ، هر چه در ایران دیدیم فقط پندار نیک و گفتار نیک و کردار نیک باشه !